8M9A5958
Ibiza

2018 op de valreep: huisje, bootje, beestje

Mijn huis deel ik al een tijdje met Wipi, een tienjarige cockerspaniël. In de laatste week van dit jaar is daar mijn vriend gezellig bij gekomen. En met hem een puppy. Hij stond erop. Niet op de puppy, die je wel snel over het hoofd kunt zien, maar ik bedoel daarmee dat hij zich volledig inzette voor zijn diep gekoesterde puppy wens. Die wens kwam voor mij nogal op als poep en ik zag ook mijn (ons! Leuk hoor die overgang) huis voor me, vol puppy poep. ‘Zindelijk maken is geen pretje, ‘ zei ik. En zo slingerde ik nog een paar (negatief bedoelde) dingen naar zijn hoofd op de een-na-laatste zondagmorgen van 2018. Hij bleef volharden. Ik was die zondag precies op de dag voordat mijn ongesteldheid zou gaan doorbreken. Dus aan het einde van diezelfde zondag zei ik: laten we een nestje zoeken. Ja, dat zei ik. Met een licht schuldgevoel keek ik naar Wipi. Toen bedacht ik me: de puppy zal hem verjongen, gezelschap houden en ook weer dingen leren. In mijn achterhoofd schreeuwde mijn gedachte: en hij zal stikjaloers zijn.

2018: een Weimaraner erbij

Mijn lieverd wist ook al welk ras zijn droomhond was: een Weimaraner. Slik. Een puppy die snel groeit en uit zal groeien tot een joekel. Ja, voor mij de eerste grote hond waar ik mee zal gaan leven. Voor mijn vriend zijn eerste hond ooit. Zijn ouders zijn op zijn zachtst gezegd niet echt hondenmensen. Kan hij ook niets aan doen. Eigenlijk is het des te mooier dat hij van nature en door het zien van de liefde tussen Wipi en mij voor een levend wezen wil gaan zorgen. Als je samen bent rust de consequentie wel op de schouders van beiden. Maar goed, de mensen om ons heen krijgen kinderen – het lijkt een ware geboortegolf – en dat maakt mij nerveus. Ik wil namelijk geen kind, al probeer ik mijzelf soms wel wijs te maken van wel, omdat ik denk dat het zo hoort. Een hond is dan een heel goed alternatief. Al kreeg ik van enkele vriendinnen – moeders nota bene – al direct de volgende reactie op mijn nieuwtje: ‘het schijnt pittiger te zijn dan een baby.’ Ik weet niet hoe het is om een baby te hebben maar ik weet wel dat de eerste paar weken met de pup even doorbijten zijn (en de pup bijt van alles door maar dat terzijde) maar daarna is de vrijheid terug. Een baby of kind laat je niet alleen thuis maar een getrainde hond kan zonder problemen op het terrein om het huis een dag lang vertoeven. Vrijheid blijheid.

Minnaars op de werkvloer

De Weimaraner pup woont inmiddels bij ons. Tesla heet hij. Het is even wennen zo’n verandering. Geen schoen of meubelstuk is veilig voor de kleine doerak, hij doet zijn behoefte nog altijd binnen en Wipi duldt hem niet binnen een straal van een meter van zijn eten, kluifje of bal. Maar we houden van hem alsof hij er altijd al is geweest.
Een andere nogal grote verandering op de valreep van 2018 is dat mijn vriend tevens mijn baas gaat zijn. Ja, ook dat zal voor het eerst zijn. Ik die altijd riep dat als je samenleeft, samenwerken misschien wel een beetje too much is. Als je minnaars wilt blijven lijkt een werkvloer delen mij wel een zware dobber. Want over werk praten is toch oersaai? Dacht ik altijd. Dat doe je met collega’s. Het verschil in deze kwestie is dat ik mijn vriend graag over zijn werk hoor praten. Hij is zo gepassioneerd en zijn ambitie werkt aanstekelijk. Bovendien vind ik het ontzettend sexy dat hij weet wat hij aan het doen is en dat hij naar een duidelijk doel toe werkt.

Salestijger in elektrische boten

Het kwam niet helemaal zomaar uit de lucht vallen, maar toch nog redelijk onverwachts toen ik acht dagen voordat 2018 verleden tijd zou worden, gevraagd werd door La Bella Verde om de sales te gaan doen. Samen met Tom, een andere salestijger die klaar is om er voor te gaan en bovendien echt een toffe peer is. Het zijn allemaal toffe peren bij het bedrijf van mijn vriend. Dus ik heb volmondig ja gezegd. De salestijger in mij is na een nogal lange winterslaap wakker geworden en gromt energiek. Ik kan dan ook trots mededelen dat ik in 2019 een geweldig concept verkoop. Ik wil het van de daken schreeuwen: ik heb mij aangesloten bij de pioniers in het elektrisch varen en door 100% ecoboten te verkopen draag ik mijn steentje bij aan de wereldwijde impact op klimaatveranderingen. Vamos!

 

6 Reacties

  1. Eva

    Hey Miroesja, wat leuk! Veel succes & happiness met je lover & dogs! 💖 Dat belooft een geweldig jaar te worden!:)
    Feliz año guapa!
    Xx

    1. miroesja

      Dankjewel lieve schat! Heb er ook heel veel zin in! Deze maand dacht ik nog: wat is 2018 eigenlijk een saai jaar geweest 😉
      Voor jou ook het allerbeste voor het komende jaar!! Dikke beso!

      1. Eva

        Thank you guapa! En blijven schrijven, zoals je doet🙏🏽 Un abrazo fuerte!

  2. Wat een heerlijk gevoel om 2019 mee te starten ;). Heel veel geluk en succes met de ecoboten🍾😘

  3. Bob van Oorschot

    Goedemorgen Miroesja,
    Wij hebben altijd honden gehad mijn vrouw heeft zelfs ooit een Weimaraner gehad.
    Dit zijn geweldige honden maar ze moeten goed opgevoed worden. Ze worden gefokt (en genetisch uitgekozen) om dienst te doen als politiehond dus het is niet hetzelfde als bijvoorbeeld een Retriever of Labradoedel.
    Wees gewaarschuwd, een hond is je beste vriend vooral als een ieder in het gezin zijn of haar plaats weet.
    Wij leven ook met twee honden (Tjechische herders) en houden ziels veel van deze beesten. De kinderen (5 stuks in samengesteld gezin) zijn jaloers (met knipoog) omdat wij foto’s van de hondjes bij ons hebben en niet van hen.
    groet,
    Bob
    succes met de electrische boten kun je zo ook huren en dan zonder vaar bewijs???

  4. Esther Wittenberg

    Mooi hoe je schrijft Miroes. Het is werkelijk een ware bevalling geweest dus om een nieuwe pup toe te laten;)! maar uiteindelijk alsof hij er altijd geweest is. Woorden van een geboren (honden) moeder!. Daarnaast leuke nieuwe uitdagingen op werk gebied en hoop dat 2019 jullie veel moois mag brengen!! Liefs Esther

Laat een reactie achter

De verplichte velden zijn gemarkeerd*