8G2A0994
Ibiza

Aan tafel met borstkanker

Een vrijdagavond in september. Locatie: een vijfsterrenhotel in Santa Eularia. Drie modellen opgetrommeld om voor een goed doel (tegen borstkanker) een fashionshow te lopen. Er werd expliciet vermeld ons voor de rest van de avond in een galajurk te hullen. We zouden namelijk ook getrakteerd worden op een diner. Zo gezegd, zo gedaan.

Applaus uit het hart

Daar stonden we dan. Op onze hakken en glamour outfits. Het was de aanvang van het evenement. Een evenement met een belangrijk (en heel goed) doel. De organisatie zamelde geld in voor een onderzoek naar de opsporing van borstkanker. Door middel van een bloedtest zou met deze techniek borstkanker al vroegtijdig kunnen worden geconstateerd. Dat is een applaus recht uit het hart waard.

Eten

De bezoekers waren gemiddeld boven de zestig en de sfeer zat er al vanaf het begin niet echt in. Wij als modellen wisten daar maar één oplossing voor te verzinnen: eten! Er kwamen overheerlijke appetizers rond op zilveren schalen. Zo kwamen er grote glazen vol met gefrituurde garnalen langs. Al was er een glas bedoeld voor een hele tafel of groepje, wij namen ieder gretig een eigen glas van het blad. De antipasta, ceviche en tartaarbolletjes vlogen vervolgens in onze hongerige mondjes naar binnen. De bedienden wisten ons inmiddels te vinden en leken een beetje met ons te doen te hebben. Een van de modellen vergreep zich aan de cava, uit pure verveling, maar ik hield het op water.

Bingo

Na, het leek een eeuwigheid, konden we ons verplaatsen richting de tafels. Toen iedereen zat bekroop mij het gevoel van een ware bingo avond. De oudere dames aan onze tafels hadden hun lippen gestift, hun sjaaltjes netjes omgebonden en de oorringen ingestoken om zich zo – na een opwindend ‘Bingo!’ – statig door het publiek naar voren te kunnen begeven. Geroezemoes vulde de ruimte. Voor op het podium meende ik zo’n bingomolen te zien staan, maar het bleek een kunstwerk te zijn. Het was een borst. Symbolisch voor de reden van dit spektakel. Pal naast onze tafel hingen levensgrote portretten. Vrouwen met een doek van tule om zich heen gewikkeld. Een trieste blik in de ogen. Een van de organisatoren legde uit dat het de vechtsters waren. Overleden aan borstkanker. Reden temeer om dit baanbrekende onderzoek van een flinke injectie poen te voorzien.

Borstkanker

Terwijl de sushimi mij voor werd gezet, keek ik met een schuin oog naar de vrouw op het portret naast mij. Kort, blond haar. Voorzichtige glimlach om de mond. Een moedervlek in haar hals. De tule bedekte haar ene borst en liet de andere vrij. Zij was er niet meer. Het besef drong tot mij door. Zij had familie en vrienden achtergelaten omdat zij de strijd tegen borstkanker had verloren. Mijn trek van daarvoor was verdwenen. Ik stak mijn vork in de vis en slikte al voor ik het richting mijn mond had gebracht.

Actie

Na het eerste gerecht moesten wij als modellen in actie komen. We kleedden ons om en stonden hand in hand klaar. We wachtten op het nummer ‘I will survive’ en zodra het begon liepen we langzaam tussen de tafels door. Toen het tempo omhoog ging, begonnen wij al dansend onze kleding te showen. Klappend en lachend probeerden we iedereen in beweging te krijgen. Dat lukte aardig.

Hoofdknik

Na ons korte optreden hesen we ons weer in de galajurk en namen we weer plaats aan onze tafel. De rest van het diner liet lang op zich wachten en het dessert was om middernacht nog niet geserveerd. We schuifelden onrustig op onze stoel. Mijn  lichaam schreeuwde om de suiker, maar mijn geest was kalm. Want wat stelt een dessert voor in dit hele gebeuren hier? We zijn hier voor een levensreddend doel. Aangezien het ene model met mij mee zou rijden en nog moest werken in Ibiza stad, moesten we toch echt vroegtijdig gaan afhaken. We verlieten onze tafel tijdens een laatste speech op het podium. We gaven enkele gasten wat hoofdknikjes en we tippelden weg op onze naaldhakken. Mijn laatste hoofdknik gaf ik aan de vrouw op het portret.

Laat een reactie achter

De verplichte velden zijn gemarkeerd*