artistiek
Ibiza, Mode

Artistiek avontuur

Normaal gesproken zeg ik nee tegen de de verzoeken van fotografen om mezelf voor noppes op de plaat vast te leggen. Het is dan zogenaamde TFP. Time For Print. Ik heb inmiddels al genoeg foto’s. Laatst heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens ‘ja’ gezegd. Toen deze fotograaf mij vroeg en ik zijn werk bekeek werd ik geraakt door sommige van zijn foto’s. Artistiek werk. Ja, dacht ik, het is tijd voor eens wat artistiekers. Na de zoveelste commerciële catalogus werd de rebel in mij wakker en trok mij aan de haren: kom op, ff wat reuring in de tent!
En dát heb ik geweten..

Valstrik

Hij haalde mij op in zijn auto want de mijne stond bij de garage. Terwijl we een voor mij onbekende camino opreden en hij aangaf dat we naar een verlaten huis zouden gaan, greep de angst mij ineens bij de keel. Wat als dit een valstrik is? Wat als hij kwaad in de zin heeft? Het zweet brak me uit. En net toen ik bijna het portier open wilde zwaaien en mijzelf eruit wilde slingeren – en dan rollend in het stof in de berm terechtkomen, net zoals in de film, zonder kleerscheuren – zei hij: “Oh, we zijn niet alleen.” Vragend keek ik hem aan en volgende vervolgens zijn blik door de voorruit. Op het erf stonden twee auto’s geparkeerd.

Ranzige hand

We stapten uit en liepen richting de oude finca. Een prachtig huis, vol karakter en verhalen. Absoluut artistiek. De fotograaf riep af en toe een ‘hola’ en ik riep hem als een papegaai na. Misschien uit nervositeit, want nog steeds betwijfelde ik of ik er nou wel goed aan had gedaan. Die commerciële klussen via het modellenbureau zijn dan misschien wel een tikkeltje saai, maar sowieso veilig. We stonden voor de deur toen er een stem wat terug riep. Bij die stem hoorde een man, een Fransman, een dronken Fransman. Vanuit zijn zure alcoholdamp stak hij mij een ranzige hand toe. Zijn naam verstond ik niet. De fotograaf probeerde hem daarna om toestemming te vragen om de oude finca als shootlocatie te gebruiken. Het feest ging helaas niet door. De man durfde het niet aan, deelde hij lallend mee, hij zou het eerst aan de eigenaar moeten vragen en die zat in Frankrijk.
Wij dropen af en de fotograaf reed ons naar het huis dat tweede keuze was. Inmiddels begon was ik gekalmeerd en begon ik zin te krijgen in onze artistieke samenwerking. 

Artistiek

Het tweede huis was niet minder mooi. We begonnen direct en eerst zelfs in mijn eigen kleding. Hij vond het passend in de 70’s look die hij voor ogen had. Naarmate de tijd vorderde namen het aantal kledingstukken dat ik aanhad af. Toen ik halfnaakt voor zijn lens stond zei hij dat hij nog wat attributen mee had gebracht. Hij liep naar zijn tas en haalde daar een hoed, een masker, een citroen, een brood en – ja, daar sta je dan – een mes uit. Ik trok mijn jasje dicht en bereidde mij voor op een sprint. Hij keek naar een punt achter mij. Oké, dacht ik, nú! En toen zei hij: “Ah, daar is mijn vriendin met wat snacks.” Ik draaide mij om en daar kwam een Koreaanse aangelopen, met vriendelijke ogen en een glimlach van hier tot Tokyo.
De rest van de shoot verliep goed. Ik heb zelfs met een gebakken – artistiek – brood op mijn hoofd gestaan. Geloof het of niet. 

1 Reactie

  1. Bob van oorschot

    Leuk verhaal maar toch ook wel een beetje eng Gratis foto’s een ketel afgelegen huis goed voor een filmscript waar een verkrachting en of moord plaats vindt Advies nooit meer doen nu is het goed afgelopen maar een volgende keer ????? Groet, Bob

Laat een reactie achter

De verplichte velden zijn gemarkeerd*