kracht om een boek te schrijven
Inspiratie, Schrijven

Boek geschreven!

Toen ik de schrijversvakschool in Amsterdam na een jaar verliet, zag ik mijzelf in de toekomst. Een grijze vrouw, met pensioen, haar eerste boek aan het schrijven. En vervolgens richtte ik mij weer op het ‘nu’. Mijn vriend en ik kochten een camper en vertrokken naar Ibiza. Daar had ik direct een baan. Het schrijven verschoof steeds meer naar de achtergrond, totdat het ergens tegen de achterkant van mijn hersenpan geplakt zat. Het nieuwe eilandleven propte mijn hoofd vol met ervaringen, de Spaanse taal, werkstress, en natuurlijk de geluk stofjes van zoveel zon.

Op reis

Na anderhalf jaar overtuigde een goede vriendin mij om samen een reis te maken. Zij koos nota bene het land: Ecuador. Ok. Why not? Het werk – vakantiehuizen verhuren op het eiland – begon mij inmiddels toch al mijn keel uit te hangen. Let’s fucking go.

Ecuador

Wat een land! Kust, bergen, jungle. Lieve mensen. Wel veel armoede. Reality check. Ze eten daar cavia! Die braden ze op straat. We hebben Spaans geleerd op een schooltje en gesurft. We hebben het land doorkruist. En ergens middenin de jungle van Ecuador ontmoette ik één van mijn hoofdpersonen, Alessa. Tussen dát moment en het afronden van mijn verhaal dit voorjaar zaten 16 maanden, pieken en dalen, kracht en onzekerheid, maar vooral: ik ben het wel gewoon aan het doen! Ik ben een boek aan het schrijven! En toen ik mijn verhaal af had gerond, was de euforie gigantisch: ik heb een boek geschreven! Helaas was dit van korte duur. En ik zakte in een donkere poel van passiviteit. Mijn boek is af. En nu?!

Wachten

Ik koos voor de meest makkelijke optie: wachten. Waarop? Geen idee. En al die – allerliefste –  mensen die mij continue naar mijn boek vroegen. Hoe gaat het met je boek? Kan ik het al kopen? Eh. Ja, eh, ik moet de synopsis nog maken en dan kan ik het opsturen. Geen enkele dag ging ik ook maar zitten om aan die synopsis te werken. Het duurde twee maanden voordat ik mijn eerste versie naar proeflezers stuurde.

Contacten bij uitgeverijen

Soms maakte ik mijzelf wijs dat ik wachtte op contacten bij uitgeverijen. Want zonder contact kom je onderop de stapel en dan kun je het helemaal vergeten. En het is al zo moeilijk als beginnend schrijver. De cijfers liegen er niet om. Bij mij is er blijven hangen dat 98,5% van de manuscripten wordt afgewezen. En als ik iemand tegenkwam die zei: ‘ik heb een contact’, dan bleek later dat die uitgeverij alleen kinderboeken of spirituele boeken uitgaf. Het waren stuk voor stuk van die doodlopende, zanderige weggetjes op Ibiza.

Boek zelf uitgeven

Diederik en ik hebben zondag in de namiddag een bezoek gebracht aan Raco. Onze tassen in het gras laten zakken, de handdoeken uitgerold en tegen elkaar aan gelegd, onze warme lijven daarboven op, een diepe zucht, een selfie voor op Instagram, en toen was het tijd voor koffie. Onderweg naar de bar bedacht ik alvast mijn bestelling in het Spaans. Un café con leche de soja. Oh en descafeinado, aangezien koffie en ik vooral een ochtendrelatie hebben. Vlak voor de bar keek ik tegen het prachtig grijze haar van Mikki aan. Mijn hand raakte haar schouder al aan en toen ze zich omdraaide verscheen er een liefdevolle lach op haar gezicht. We knuffelden even en daarna schoot ze direct raak. Hoe het met mijn boek gaat. Au.

De vrijheid nemen

Precies hier, voor de bar bij Raco, bijna drie maanden geleden, hebben Mikki en ik een inspirerend gesprek gehad over mijn boek. Dat het zo geweldig was dat mijn manuscript af was en dat de tijd waar we in leven alle vrijheid biedt om het zelf uit te geven. Die vrijheid voelde ik toen niet helemaal. Ik pruttelde tegen: een uitgever is bekend in die wereld, heeft het literaire verstand, enzovoorts. Voor haar was het blablabla. Ik moest naar mijzelf kijken, uitgaan van mijn eigen kracht, en geloven in de kracht van social media vandaag de dag. Het heft in eigen hand nemen en vooral alles zelf in de hand houden (cover, inhoud, alles). Lees: de vrijheid nemen.

Waardering

Wat ik met haar raad van toen heb gedaan? Over mijn linkerschouder naar achter geworpen. Waarom? Mijn onzekerheid won het vrij snel van haar peptalk. Het literaire wereldje moet mij omarmen, of minstens een schouderklopje geven voordat mijn boek goed is. Het bekende verlangen naar waardering. Zij bepalen immers of het goed is. Zo werkt het nu eenmaal.

Soms heb je iemand nodig

Ik kon afgelopen zondag dus wel janken zo tegenover deze lieverd te staan. Alsof Mikki het aanvoelde stelde ze voor om haar kaarten te gaan leggen. Haar eigen tarotkaarten, die ze zelf heeft ontwikkeld. We hebben een uur gezeten. Hieruit werd het idee van een eigen blog geboren. Over jou! Je bent het waard! Zo schrijf je elke dag en kun je ook jouw boeken daar aanbieden. Geef je boek zelf uit!
Deze keer bleven haar zinnen in mijn hersenen ronddansen en hier zit ik dan nu achter mijn laptop te tikken. Zij heeft mij geholpen. Ik had haar nodig. Soms heb je gewoon iemand nodig. Die je de prikkel geeft om iets te doen. Om in iets te geloven.

Benieuwd naar het boek? Klik hier!

Laat een reactie achter

De verplichte velden zijn gemarkeerd*