bruiloft-ibiza
Ibiza

Bruiloft

Het was de eerste bruiloft op Ibiza die we gingen meemaken. Van onze allerliefste homovrienden. En het was vier dagen feest. Niet wetende dat het een bruiloft zou worden met een eindeloze nasleep. En dat als het om glas gaat, je nooit eigenwijs of dom mag handelen. Nu, ruim een jaar later, is mijn laatste fysieke herinnering hieraan dan eindelijk chirurgisch verwijderd..

Rustig van start

Es Vedra in ons blikveld, de zon op onze energieke lijven. De groep die dagenlang zou vieren dat twee vrienden hun liefde gingen bezegelen, was een mooie bups. Gevarieerd, gezellig. Iedereen had er zin in. De speurtocht was gedaan en we zaten wat te eten en te drinken. Met de schemering werd het tijd voor gitaren en verstrengeld in elkaar liggen luisteren.

De feestelijke dag

Er waren moodboards rond gestuurd, we mochten in het wit! Ik had een nieuwe jurk aangeschaft, een exemplaar dat nog net kon. Nog net niet alsof ik zelf in het huwelijksbootje zou stappen. De bruiloft op de tweede dag was in een prachtige finca, alles was tot in de puntjes verzorgd. Het was direct al lekker janken toen de mannen hand in hand kwamen aanlopen. Gewoon ff sentimenteel door één en al liefde. Of het kwam door de cava die er op het heetst van de dag al bij mij naar binnen gegoten was.

Jawoord

Na het tafelen, brak het mooiste moment aan. Er was een ambtenaar van de burgerlijke stand ingevlogen en deze zong hen het huwelijk binnen. De ringen waren amper om de mannenvingers geschoven of ik werd op mijn schouder getikt. De tafels werden weggeschoven. Het feest ging beginnen. Of ik er zin in had, vroeg mijn buurman op links nog. Ja, zei ik, of schreeuwde ik bijna, want ik had alweer flink wat wijn op.

Bruiloft onder de sterren

Dat is het mooie aan die heldere sterrenhemel boven Ibiza, het danst net wat lekkerder. Omhoog kijkend werd mijn glas bijgevuld elke keer als het bijna leeg was. Iedereen genoot. De muziek was goed. De temperatuur perfect. Het onbezorgde gevoel van vrijheid en van dat er geen morgen bestond. Ik stopte even met dansen en ging naast een van de bruidegoms zitten. Mijn rechterhand klemde ik om zijn nek en mijn linkerarm was vrij om zittend nog het idee van dansen voort te zetten. ‘Wat een bruiloft!’, gilde ik van plezier. Hij gooide ook zijn armen in de lucht en we dansten zittend.

Glas

Of het glas halfvol of halfleeg was deed er niet toe, mijn elleboog kwam op het wijnglas en het brak. Een pijnscheut, wat bloed op het witte tafellaken. De bruidegom en ik deppend met een pleerol voor de spiegel in het toilet. We giechelden om het voorval. Wat doe je op een bruiloft? Een pleistertje erop en doorgaan natuurlijk!

Eigenwijs

De volgende dag lunchten we met iedereen op het strand. Er werd veel op mijn arm gewezen met de vraag of ik er niet naar moest laten kijken. Er zat een zwelling op. Welnee, en ik wees daarop op de koude wijn. Ik ging echt niet uren op de EHBO zitten terwijl hier de gezelligheid was. En dat bleek nog erger dan gewoon een beetje eigenwijs…

Operatie in feeststemming

Acht dagen later was mijn elleboog dicht, de zwelling niet minder. Inmiddels stond ik op een villafeest van vrienden uit Nederland die in een wilde vakantiestemming verkeerden. Een van de meiden bleek chirurg in het OLVG. Of ze er even een blik op wilde werpen, durfde ik na een korte twijfel aan haar te vragen. Tuurlijk, en ze onderwierp mijn elleboog aan een grondig onderzoek. Er bleek nog een gigantisch stuk glas in te zitten. Ze kon het ter plaatse wel ff uit mijn litteken drukken, zei ze. Ik beet op de vuist van mijn andere hand en stak haar mijn elleboog toe. Het lukte haar, er vielen wat omstanders bijna flauw en mijn arm hielden we even onder de kraan. En het feest ging door! Dit was meer dan een beetje dom…

Never ending story

Een dikke infectie en twee antibioticakuren verder werd mijn arm eindelijk weer redelijk normaal. Er verscheen een kleine zwelling en na twee maanden kwam ik erachter dat er nóg een stukje in mijn elleboog zat. Bij het plaatsen van mijn elleboog op tafel ging ik door de grond. De bruiloft bleek een ‘never ending story’ en dat IN mijn arm. Goed. Het heeft vervolgens een jaar geduurd voordat een chirurg in het ziekenhuis op Ibiza het aandurfde. Op 1 september heeft de beste man het glas verwijderd. Het zat in mijn slijmbeurs en ik heb het meegekregen in een plastic bekertje. Als ik deze schud hoor ik het stukje glas tikken, dat ruim een jaar lang in mij heeft vertoefd. Het resultaat: een flink litteken op mijn elleboog als levenslange herinnering aan de beste bruiloft ooit!

9 Reacties

  1. Paul Rutgers

    Had het meteen door. Die dame. Door het leven. Op Champions Leaque niveau.

    1. miroesja

      Haha, mooi! 🙂

  2. Jesse

    Wat schrijf je toch heerlijk!!

    1. miroesja

      Lieffffff, leuk om te horen! 🙂

  3. Tjerk

    Wat een heerlijk verhaal. En wat moet het schudden van het bekertje lekker geassocieerd zijn met de opluchting dat er nu geen glas meer in je lijf zit! Wanneer heffen we het gl.. hierop? (:

    1. miroesja

      Hahaha, zo snel mogelijk! Met mijn linkerarm! Proost 🙂

  4. Tom

    Heerlijk geschreven ❤️

    1. miroesja

      Dankje, lieverd!!! 😀

Laat een reactie achter

De verplichte velden zijn gemarkeerd*