Film Ibiza
Ibiza, Schrijven

Film met een dramatisch einde

November is een rustige maand op Ibiza. Voor mij breekt dan de tijd aan om lekker veel te schrijven. Zo wil ik dit blog nieuw leven inblazen en schrijf ik elke dag als tekstschrijver voor verschillende opdrachtgevers in Nederland. Ook kan ik inmiddels een tipje van de sluier oplichten over een nieuw kinderboek in de maak. Dit keer waag ik mij aan een verhaal voor iets oudere kinderen en dat betekent meer tekst dan Hola Pepita. Genoeg leuks dus om mijn Ibiza winter mee te vullen. Hier en daar staat nog een modellenklus gepland en alles wat er verder nog aan werk voorbijkomt pak ik met beide handen aan. Zo ook een figuratierol in een film. Een (korte maar krachtige) ervaring rijker, zal ik maar zeggen. Was er sprake van sterallures of pure zelfwaardering? In elk geval kostte de laatste draaidag mijn vriend bijna zijn leven…

Edelfiguratie in een film

Toen mij gevraagd werd of ik acht dagen edelfiguratiewerk wilde doen voor de Spaanse film ‘Los Europeos’ voor een niet al te groot budget, dacht ik: waarom niet? Een film over Ibiza in de jaren ’50, gebaseerd op een roman, dat leek mij wel interessant. Nou, dat ‘edel’ hadden ze net zo goed achterwege kunnen laten want de dagen telden twaalf uur in een jurkje en open schoentjes wachtend in de kou en ik – en met mij vele anderen – was amper in beeld. Het daadwerkelijk figureren bedroeg misschien zo’n 20 minuten. Toen ze in de tweede week aangaven dat er vijf nachtopnames waren en dat voor het missen van mijn gehele (edele!) nachtrust niet meer betaald werd dan het magere dagtarief, schoot ik uit mijn vijftigerjaren slof.

Sterallures of zelfwaardering?

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik van werken houd en ik mezelf niet als watje zou bestempelen. Tel daar mijn ervaring in een tiental andere filmprojecten bij op (voor én achter de camera) zodat de achtergrond van het vervolg van dit filmdrama een beetje duidelijk is. Wachten is part of the deal en ja, ik heb zelf ingestemd met de vrij lage vergoeding. Tot zover geen problemen. Maar dan wordt mij vlak voor de tweede week tussen neus en lippen door medegedeeld dat er nachtopnamen zijn. De gehele nacht. Nachtbraken. Niet slapen. Vijf dagen op rij. In de kou wachten? In een tent? Voor hetzelfde geld? De vraag of er meer werd betaald werd met enige vertraging negatief beantwoord. Op dat moment heb ik aangegeven dat ik niet meer terug zou komen als ‘edelfigurante’. De productie was hier niet zo blij mee. Het was belangrijk dat ik bleef deelnemen. ‘Kom dan maar met geld over de brug,’ antwoorde ik kalm, ‘ik vraag iets niet onredelijks.’ Er kwam geen enkele cent de brug over en dus schudde ik iedereen de hand met een ‘bedankt en nog veel succes.’ En dat meende ik.

De laatste scène

Mijn laatste scène werd gefilmd op een woensdag. Ons contactpersoon bij het modellenbureau gaf aan dat de opnamen in het noorden waren die dag. Dus ik liet mij droppen door mij vriend. Zodat ik aan het einde van een lange draaidag niet helemaal naar het zuiden hoefde te rijden om mijn auto op te halen om vervolgens weer in noordelijke richting te karren. Zitten we in de vroege ochtend met alle figuranten en begeleiding in de bus, rijden we heel ergens anders heen! De miscommunicatie zou niet tot al te veel problemen leiden want mijn lieve schat zei dat hij mij natuurlijk van de nieuwe locatie zou komen plukken. De regen kwam die hele dag met bakken uit de lucht en de filmset was ergens op een berg in the middle of nowhere.
De avond was gevallen en onze bus met iedereen stond op het punt te vertrekken naar het zuiden. Mijn geliefde had er allang moeten zijn. Door slecht telefoonbereik konden we elkaar niet bereiken en even twijfelde ik: zou ik hier blijven wachten op hem? Of met de rest in de bus stappen om ergens anders uit te stappen? Ik bekeek de donkerte om mij heen en hoorde ergens iets ritselen in de bosjes. Snel stapte ik de bus in.

Een onverwachte afloop

Wat bleek er te gebeuren ergens niet ver weg van mij? Daar speelde zich een andere, korte film af. Mijn vriend zijn auto stond vast in de modder op een bergweggetje. Hij kwam er niet meer uit. Er kwam een groepje mensen in een auto langs. Zij woonden daar dichtbij. Ze probeerden hem te helpen, zonder resultaat. Ze waren wat angstig en hoopten dat ‘de gekke buurman’ niet zou komen. Alsof hij het gehoord had, kwam deze buurman niet veel later in een grote jeep aan scheuren en schreeuwde dat hij hen allemaal zou neerknallen. Ja, hij ging zijn geweer thuis ophalen en zou de auto kapot knallen en daarna hun kop eraf knallen. Hij was door het dolle heen. Het groepje vluchtte en vroeg nog snel met pure doodsangst in hun ogen of mijn vriend niet mee wilde komen. Die – dappere dodo –  koos er echter voor om bij zijn auto te blijven. De politie zou worden gebeld door de vluchters en ook een sleepdienst om zijn auto eruit te helpen. Mijn vriend ging in de auto zitten met zijn deuren op slot. De buurman ging intussen door met schreeuwen en tegen zijn eigen hek trappen. Een geweer kwam er niet, de politie wel. De buurman stapte hierop op zijn tractor en schreeuwde nog meer verschrikkelijke dingen. Er werd versterking gehaald. Toen de sleepdienst ondertussen was gearriveerd en de auto was bevrijd, reed ook mijn vriend zijn vrijheid tegemoet. Ik was thuis al aan het wachten om hem met een haardvuur en warme soep te verwelkomen.

En zij leefden nog lang en gelukkig … 😉

4 Reacties

  1. Susi Schwarzenbacher

    Spannend!! Graag meer

    1. miroesja

      Dankje Susi, ik ga tikkend de winter door 😉 dus er komt meer! X

  2. Bob van oorschotv

    Van een fantasie naar de regen en vervolgens in de drup en nu waarschijnlijk met een snotneus in bed ( daar bedoel ik niet jouw partner mee ) groet Bob

    1. miroesja

      Hahaha, goeie! Dankje Bob 🙂

Laat een reactie achter

De verplichte velden zijn gemarkeerd*